Rdza oblazła mi stół...

Powody dla których dziewiarka zaczyna jakiś projekt bywają różne.... ja na przykład znalazłam, podczas porządków, 3 motki rudego kordonka, zakupionego dawno temu i prawdę mówiąc, nie wiem po co... Znalazłam, to się nie może poniewierać bezczynnie...

Po wzór sięgnęłam do sławetnej gazety z 92giego roku, trzeba przyznać, że wzory tam umieszczone są naprawdę misterne, co czasem się wiąże z trenowaniem zdolności ekwilibrystycznych ( na przykład 15oczek z 3narzutów). Wzór jest tak rozpisany, że brzegi się ciut falują (to te 15 narzutów), ale serweta prezentuje się nie najgorzej....

Użyłam kordonka yarnart violet, fajny, ale chyba nie kupie więcej- cieniutki... poszło mi 2 motki i trzeciego dosłownie na pikotki.... ciekawe- co zrobię z takiego napoczętego...

Całkiem niedawno, wypadło mi podarować prezent od serca, wypadło całkiem niespodziewanie i całe szczęście miałam co podarować,  nie mniej, aby na przyszłość uniknąć stresu, postanowiłam, że pomiędzy planowymi projektami, natrzaskam sobie serwet w każdym rozmiarze, od maleńkich po ogromne, aby gdy zajdzie potrzeba, po prostu wyjąć z szafy i dać, a nie zastanawiać się co tu zrobić.... Całkiem możliwe, że dzisiejsza doczeka się niebawem powtórki w bieli lub ecru...

Dziecku odmówisz?!

Jakiś czas temu pokazywałam obrazek ze śpiącymi kociętami bengalskimi, który zgłosiłam do konkursu na facebooku... Nie zdobyłam co prawda żadnej nagrody, ale wiem, że głosowały osoby które jakoś mogę powiązać z blogiem- bardzo dziękuję. Konkurencja była ogromna, a dzieła wygrane zacne, nie ma więc rozstrzygnięto sprawiedliwie. Kocięta te i jeszcze jedno innej rasy już chwilę zamieszkały w domu docelowym.

Kocięta powstały, na fali zachwytu nad pokazywanymi niedawno mopsami, moi siostrzeńcy gdy zobaczyli tamte obrazki, piszczeli (podobno- nie było mnie przy tym) i powtarzali, że te pieski "są takie słodkie", a przy pierwszym spotkaniu, Katarzynka postanowiła wziąć sprawy w swoje ręce. Ciociu, a namalujesz mi kotka? śpiącego takiego słodkiego? No jakże bym mogła odmówić takiej prośbie, zwłaszcza, że padło zapewnienie, ze poczeka tyle ile będzie trzeba. Kiedy zabierałam się do pracy, ogarnęło mnie zdziwienie, bo żaden śpiący kotek, nie skradł dostatecznie mojego serca, a jest ich na pintereście przecież od groma... ostatecznie padło na zdjęcie dwóch kociąt bengalskich, Katarzynka zaakceptowała.... ja jeśli mam podsumować jakoś obrazek, to powiem, że  najbardziej jestem zadowolona z guzików w kanapie, serio!
Oczywiście nie jestem aż tak wyrodną ciotką, żeby zrobić obrazek tylko jednemu z rodzeństwa, z resztą mój chrześniak, Kacper, był postawiony w nieco lepszej sytuacji... kiedy pokazywałam Kasi zdjęcie pierwowzoru do akceptacji, Kacper zaciekawiony całą tablicą na pintereście, wybrał sobie wcale nie śpiące kocię main coona...

Co prawda niektórzy z oglądających te obrazki przed dziećmi, stwierdzili, że to nie main coon, ale norweski leśny, a mniejsza... większość mówi, że main coon ładniejszy, ja nie wiem, wydaje mi się, że one są różne po prostu i nie ma co ich porównywać, może też mam sentyment do bengali, bo wybrałam je sama, a main coon został mi zadany...
U Pana od oprawy, jak zwykle był wielki dylemat, każdy miał swoją wizję: Pan, ja i organ doradczy w postaci mojej mamy, suma summarum, wyszło dość spokojnie, ale nie zabiło obrazków mam wrażenie.... Pan gdy usłyszał, że to na prezent dla dzieci (a było jeszcze gruuuuubo przed dniem dziecka) uwinął się w dwa dni.... Dzieci oczywiście się ucieszyły i oczywiście dostały swoje zamówione obrazki zaraz tych dwóch dniach...

Jeśli nie wiesz co zrobić... zrób skarpetki....

Ostatni miesiąc niektórym upływa pod znakiem skarpetek... którym, niektórym? Ano między innymi mnie, oraz części dziewiarek z polskiej grupy na ravelry..... Zorganizowałyśmy sobie tam skarpetkowy KAL, część osób chciało po prostu się nauczyć dziergać skarpetki, a pozostałe uczestniczki.... no umówmy się - każdy powód jest dobry aby zrobić skarpetki....
Za moje KALowe wyzwanie  postawiłam sobie wzór, który miałam w planach od dawna i nawet włóczkę na nie miałam przygotowane, tyle że ciągle coś, ale teraz wreszcie postanowiłam je zrobić.

Oryginalny wzór   Traveling Stitch Legwarmers autorsta Lisy R. Myer, to nie skarpetki, a getry, ale przecież, prawdziwa skarpetocholiczka takiego detalu się nie zlęknie.  Z momencie planowania, rozkładu jazdy, doszło do wielu modyfikacji, wymuszonych częściowo konstrukcją skarpety , a częściowo tym, że moje nogi w niczym nie przypominają tej baletnicy z okładki i sporo plecionek po prostu wypadło.

W ramach euforii dziergania barokowych  plecionek nie przewidziałam, że po dojechaniu do pięt, trzeba będzie te zakrętasy dziergać tam i z powrotem, co już takie fajne nie było.

Jeszcze na początku, aby sobie trochę ułatwić życie, zdecydowałam, że przód będzie gładki, ale pomimo że nogi mam krótkie, powtarzałam tę gładkość z przodu, dostatecznie długo, żeby mi się to znudziło, dlatego też, na stopach jakieś plecionki się pojawiły.

No cóż, teraz po obfoceniu, spokojnie poczekają sobie na zimę, bo taka długość skarpetek  nadaje się tylko na zimę....
A KAL potrwa do połowy czerwca, można jeszcze dołączyć ;)

Kwiatki, te pokaźne i całkiem maleńkie..

Nie mam dziś ładnych zdjęć, większość robiona we względnym pośpiechu, bez dopracowanej aranżacji, ale w kwestii nie powiększania zaległości, postanowiłam pisać już.
Na pierwszy ogień niestosownie do pory roku, zimowa róża:

Serweta wydziergana jest wg wzoru Winter Rose  autorstwa MMario, jak widać jest spora- stół ma 120cm długości. Użyłam kordonka firmy ispe padova- to moje pierwsze spotkanie z tym kordonkiem i nie ostatnie, najbardziej lubię w nim 250 gramowe motki, można kupić kulkę i mieć tej wielkości serwetę (poszło mi na nią 220g).
 Środek dziergało się bardzo przyjemnie, ale border, dał mi popalić...

MMario ma w swojej kolekcji wzorów róże z wszystkich pór roku i szczerze mówiąc już kusi mnie do złego ;)

A na koniec kwiatuszek w wersji mini, powód prozaiczny, potrzebowałam zakładki do książek, więc chwyciłam za czółenko...

Wzór znalazłam na pintereście, supłało się nawet szybko... kordonek to jakaś przedpotopowa resztka, która może pamiętać jeszcze PRL...
Miłej niedzieli

Psy, które gonią zaparkowane samochody

Mopsy, to nie jest moja ulubiona rasa. Nic do nich nie mam, wręcz im współczuję, bo uważam, że te pieski zostały skrzywdzone przez człowieka. Wiadomo o gustach (także psich) się nie dyskutuje i tak jak ja w rankingu psich piękności stawiam wyżej innych psich przedstawicieli, tak moja przyjaciółka jest wielką miłośniczką, tych sympatycznych piesków, chrapiących nawet wtedy, kiedy nie śpią ;)
Zatem dziś na blogu cała sfora mopsów, takich na papierze...

Pieski pojawiły się w kolejności chronologicznej w stosunku do powstawania, technika to rzecz jasna akwarela, za obrazki wzięłam się tuż po kociej serii, jednak nie pokazywałam ich tu tak długo, ponieważ najpierw chciałam je podarować, a potem prawdę mówiąc o nich zapomniałam. Niestety, prezentuję je przed oprawą, co niestety troszkę odbiera im urody, ale cóż, nie złożyło się sfotografować ich później. Całe stadko się spodobało i co mnie ogromnie cieszy, znalazło już swoje miejsce na ścianie.

No i to właściwie wszystko na dzisiaj, podrapcie swoich czworonogów za uszkiem ;)